ਵੈਸ਼ਨਵ ਆਚਾਰੀਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗ੍ਰਾਮ ਇਤਿਹਾਸ ’ਤੇ ਨਵੀਂ ਜਾਣਕਾਰੀ

ਸ਼ਿਵਗੰਗਾ, 11 ਜੁਲਾਈ (ਹਿੰ.ਸ.)। ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਦੇ ਸ਼ਿਵਗੰਗਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ 13ਵੀਂ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪੱਥਰ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਲੱਭਿਆ ਹੈ। ਤਿਰੂਪੱਤੂਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਰਾਈਯੂਰ ਪੁਡੂਵਾਲਵੂ ਵਿਖੇ ਵੰਨੀਕਨਮਾਇਆ (ਤਾਲਾਬ) ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਮਿਲੇ ਇਸ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਨੇ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ, ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਨਵੀਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਆਚਾਰੀਆ ਦੀਆਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਕਰਾਈਯੂਰ ਪੁਡੂਵਾਲਵੂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੁਰੇਸ਼ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ। ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਵਗੰਗਾ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਅਧਿਐਨ ਸਮੂਹ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਕਾ. ਕਾਲੀਰਾਸਾ ਅਤੇ ਸਕੱਤਰ ਇਰਾ ਨਰਸਿਮਹਨ ਅਤੇ ਕਰਾਈਕੁਡੀ ਅਲਾਗੱਪਾ ਸਰਕਾਰੀ ਕਲਾ ਕਾਲਜ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਭਾਗ ਵਿੱਚ ਐਸੋਸੀਏਟ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਵੇਲਯੁਧਰਜਾ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਸਾਈਟ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ।ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਤਲਾਅ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਿਲਿਆ ਇਹ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਲਗਭਗ ਦੋ ਫੁੱਟ ਲੰਬਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਲਾਈਨਾਂ ਹਨ। ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਕੁੰਭ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਰਵਾਇਤੀ ਕੁਥੂ ਦੀਵੇ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਲਿਪੀ ਅਤੇ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਇਹ 13ਵੀਂ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਵਿੱਚ ਅੰਤਿਕ ਪਾਠ स्वस्तिश्री वण्णक्क नल्लूर मेवि क् कुलम् सियर वेद नेरि काट्टिनान सियर रक्षै ਨਾਲ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਸ਼ਨਵ ਆਚਾਰੀਆ (ਸਿਆਰ) ਜੋ ਵੰਨਕ ਨੱਲੂਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਤਲਾਅ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਕਰਾਈਯੂਰ ਦੇ ਅਲਾਗੀਆ ਮਣਵਾਲਾ ਪੇਰੂਮਲ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰਾਵਰਮਨ ਸੁੰਦਰਪਾਂਡੀਅਨ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਸਦਾਵਰਮਨ ਸੁੰਦਰਪਾਂਡੀਅਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੰਨੱਕ ਨੱਲੂਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਨੱਕ ਨੱਲੂਰ ਦੂਥਨ ਆਂਡਾਪਿਲਾਈ ਦੇ ਦਸਤਖਤ ਹਨ, ਜੋ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਮਹੱਤਤਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਿਰੂਵਿਦਾਈਅੱਟਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟੈਕਸ-ਮੁਕਤ ਧਾਰਮਿਕ ਅਦਾਰੇ ਕਰਾਇਯੂਰ, ਮਾਨਕਕੁਡੀ, ਵੰਨੱਕਨੱਲੁਰ, ਥੋਟਰ, ਉਗਲੂਰ ਅਤੇ ਪਨਿਆਲ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰੈਯੂਰ ਵਿਖੇ ਅਲਗੀਆ ਮਾਨਵਾਲਾ ਪੇਰੂਮਲ ਮੰਦਿਰ ਦੇ ਨਾਮੀਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਲਬਧ ਸਨ। ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਤੀ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸਮਝ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਲਾਅ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਥਿਤ ਅਯਯਾਨਰ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਵੰਨੀਕੁੰਨੀ ਅਯਯਾਨਰ ਮੰਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਤਲਾਅ ਨੂੰ ਵੰਨੀਕਨਮਾਇਆ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਵੇਰਵਿਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਖੇਤਰ ਵੰਨੱਕਾ ਨੱਲੂਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਅਧਿਐਨ ਦੌਰਾਨ, ਅਯਯਾਨਰ ਮੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮੂਰਤੀ ਵੀ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਬਣ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਾਮ ਰੱਖਿਅਕ ਦੇਵਤੇ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਅਯਯਾਨਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪੂਰਨਾ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਪਕਲਾ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਅਯਯਾਨਰ ਉਤਕੁਥੀ ਮੁਦਰਾ (ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਦਰਾ) ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਜਟਾਭਾਰ, ਮੱਥੇ ’ਤੇ ਮਣੀ ਮਾਲਾ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਨਾਵਿਰਾਮ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਕਰ ਕੁੰਡਲਾ, ਕਮਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਉਦਰਬੰਦ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੈਂਡੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਦੰਡ ਹਸਤ ਮੁਦਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਦੋ ਹਾਥੀ ਵਾਹਨ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਅਤੇ ਕਾਰੀਗਰੀ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੂਰਤੀ 12ਵੀਂ ਜਾਂ 13ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਖੋਜ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵਗੰਗਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਤਿਹਾਸ 'ਤੇ ਨਵੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਮੱਧਯੁਗੀ ਤਾਮਿਲ ਸਮਾਜ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਪਰੰਪਰਾ, ਮੰਦਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਤੇ ਗ੍ਰਾਮ ਬਣਤਰ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਬੂਤ ਵੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਹਿੰਦੂਸਥਾਨ ਸਮਾਚਾਰ / ਸੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ