ਕੋਲਕਾਤਾ, 27 ਜੂਨ (ਹਿੰ.ਸ.)। ਤਾਰਾਤਲਾ ਗੋਦਾਮ ਹਾਦਸੇ ਦੇ ਲਗਭਗ 72 ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਜ਼ਖਮੀ ਹਸਪਤਾਲ ਤੋਂ ਘਰ ਪਰਤੇ, ਉਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਲਬੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਦਿਖਾਇਆ। ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਮਲਬੇ ਹੇਠ ਦੱਬੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਦਦ ਲਈ ਪੁਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨਾਂ 'ਤੇ ਰੀਲਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰੀਲ ਇਸ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੋਬਾਈਲ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕੈਮਰਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣੀ ਅਤੇ ਲੋਕ ਫਰੰਟ ਕੈਮਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਿਲਮਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਹਸਪਤਾਲ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਨਿਕ ਚੰਦ ਦੀ ਆਪਬੀਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹਾਦਸੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਵੱਧ ਰਹੀ ਅਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਮਲਬੇ ਹੇਠ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਦਦ ਲਈ ਚੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਕੱਢ ਲਏ ਅਤੇ ਰੀਲ ਫਿਲਮਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਇਹ ਬਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਯੁੱਗ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੈਮਰਾ ਬਟਨ ਅਕਸਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ’ਤੇ ਭਾਰੂ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਵੀ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਸਮੱਗਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਾਨਿਕ ਚੰਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਲਬੇ ਹੇਠ ਦਰਜਨਾਂ ਲੋਕ ਦੱਬੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਮਲਬਾ ਡਿੱਗਦੇ ਹੀ ਮਰ ਗਏ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬੀਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਵਸਤੂਆਂ ਸਿੱਧੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਪਰ ਕਈ ਲੋਕ ਜ਼ਿੰਦਾ ਸਨ ਅਤੇ ਮਦਦ ਲਈ ਗੁਹਾਰ ਲਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਲੋਕ ਮਲਬੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਮਦਦ ਲਈ ਪੁਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕ ਨੇੜੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਹਤ ਅਤੇ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕੀਤੀ।

ਤਾਰਾਤਲਾ ਹਾਦਸਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਾਰੀ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਇੰਨੇ ਆਦੀ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਵੀ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੀਲ ਬਣਾਉਣ ਸਿਰਫ਼ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ?

ਹਿੰਦੂਸਥਾਨ ਸਮਾਚਾਰ / ਸੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ